[lang_gl]Tiña un compañeiro de traballo que defendía o “horario natural”. El cría que cada persoa ten un horario de espertar e de actividade vital básica, e que se debería acudir ao traballo en función destes biorritmos. Se ti es dos que ás sete e media da mañá te sentes xa tan greludo coma un butaneiro arxentino, pois a entrar na oficina cos radiopredicadores de primeira hora. Se, pola conta, es dos que te erguerías con facilidade ás nove e media ou dez, e tiveras que entrar no traballo ás once e media, pois tamén aceptado. Simplemente sería cuestión de marcarse horas de saída proporcionais a esa de entrada.
Digo isto porque eu creo que un día cambia de forma notábel en función de cómo saúdes e sexas saudado no inicio da mañá. Para ir traballar, no par de quilómetros de andar vespertino que fago a diario, reparto e recibo “bos días” como se foran luzadas de metralleta. E teño a sensación de que ese saúdo é case como unha necesidade vital: cantos mais lanzo e recibo, con máis ánimo e forza afronto as fatídicas primeiras dúas horas da mañá. É como esa pintoresca hora de ximnasia e motivación persoal que se dá a primeira hora da mañá nalgunhas empresas xaponesas. Teño as miñas preferencias e odios, por suposto. Non me gusta o retórico e cocón do veciño que entra no ascensor, que o pronuncia coma boa semipechada e mirando para o chan, pero si me gustan os que se cruzan os rapaces que van para o instituto na boca grande da miña rúa, e tamén o relaxado, con sorriso panorámico, desa profesora de Física que sempre baixa como se o asfalto do sur da cidade fose un xardín botánico cheo de colibrís.
Gústanme os bos días en forma de claxon discreto dalgún coñecido que remonta a cidade, os bos días dos médicos que entran a primeira hora na rúa da Rosa, os fumegantes pitillos apurados, antes de entrar na oficina, dos interventores de banco, acompañados dun cortés saúdo. Fanme graza aqueles, algo despistados, dunha borrokilla galega que unha vez veu a unha charla que din, e que deixa os seus uniformados irmáns pequenos no veciño colexio das monxas. En Montero Ríos, os saúdos van desde o cansino da quiosqueira, o sibilante arxentino do camareiro do Maycar, os inesperados e prolongados dos borrachos de venres pola mañá. E logo están os bos días da prensa gratuíta, na Praza de Galicia. Sincero e optimista o da rapaza do Metro, formal e ben entrenado o da que reparte o 20 minutos. Despistados e obrigados o dos dous colegas que pasan con desgana o De Luns a Venres e o ADN. No conxelador da rúa do Franco, son os sacos de patacas da Limia os que ofrecen os saúdos matinais. Aquí xa nos coñecemos case todos, e se cadra esas mozas das tendas de cacharrada turística barata darían saúdos de bos días se algún día nos tiveramos presentado. Preto da cafetería Dakar están bos días máis prolongados, en forma de compañeiros que por aquí apuran os seus almorzos de café e prensa. E, ao entrar no Pazo de Raxoi, policías, bedeis e administrativos nos cruzamos con Bos Días un tanto máis serios e respectuosos, coma o propio edificio é. Aquí, entre estas pedras, está o saúdo máis enerxético da xornada. Unha enorme administrativa municipal que reparte o correo, e con voz de soprano ofrece un bos días tan solemnes e serios, ecoantes nos arcos que sosteñen o pazo arcebispal, que un se sinte afectado coa enorme responsabilidade do funcionario público. Un suspira. Xa está aquí o día.
[/lang_gl]
[lang_es]
Tenía un compañero de trabajo que defendía el “horario natural”. Él creía que cada persona tiene un horario de despertar y de actividad vital básica, y que se debería acudir al trabajo en función de estos biorritmos. Si tú eres de los que a las siete y medio de la mañana te sientes ya tan espabilado como un butanero argentino, pues a entrar en la oficina con los radiopredicadores de primera hora. Si, por ejemplo, eres de los que te levantarías con facilidad a las nueve y media o diez, y habías tenido que entrar en el trabajo a las once y media, pues también aceptado. Simplemente sería cuestión de marcarse horas de salida proporcionales a esa de entrada.
Digo esto porque yo creo que un día cambia de forma notable en función de cómo saludes y seas saludado en el inicio de la mañana. Para ir a trabajar, en el par de kilómetros de andar vespertino que hago a diario, reparto y recibo “buenos días” cómo se tiran ráfagas de metralleta. Y tengo la sensación de que ese saludo es casi como una necesidad vital: cuantos más lanzo y recibo, con más ánimo y fuerza afronto las fatídicas primeras dos horas de la mañana. Es como esa pintoresca hora de gimnasia y motivación personal que se da la primera hora de la mañana en algunas empresas japonesas. Tengo mis preferencias y odios, por supuesto. No me gusta el retórico y remilgado del vecino que entra en el ascensor, que lo pronuncia con la boca semicerrada y mirando para el suelo, pero sí me gustan los que se cruzan los chavales que entran al instituto por la boca grande de mi calle, y también el relajado, con sonrisa panorámica, de esa profesora de Física que siempre baja como si el asfalto del sur de la ciudad fuese un jardín botánico lleno de colibrís.
Me gustan los buenos días en forma de claxon discreto de algún conocido que remonta la ciudad, los buenos días de los médicos que entran la primera hora en la calle de la Rosa, los humeantes pitillos apurados, antes de entrar en la oficina, de los interventores de banco, acompañados de un cortés saludo. Me hacen gracia aquellos, algo despistados, de una borrokilla gallega que una vez vino a una charla que di, y que deja a sus uniformados hermanos pequeños en el vecino colegio de las monjas. En Montero Ríos, los saludos van desde el cansino de la quiosquera, el sibilante argentino del camarero del Maycar, los inesperados y prolongados de los borrachos de viernes por la mañana. Y luego están los buenos días de la prensa gratuita, en la Plaza de Galicia. Sincero y optimista los de la chica del Metro, formal y bien entrenado el de la que reparte el 20 minutos. Despistados y obligados lo de los dos colegas que pasan con desgana lo De Luns a Venres y el ADN. En el congelador de la calle del Franco, son los sacos de patatas de la Limia los que ofrecen los saludos matinales. Aquí ya nos conocemos casi todos, y a lo mejor esas jóvenes de las tiendas de cacharrada turística barata darían saludos de buenos días se algún día nos hubiéramos presentado. Cerca de la cafetería Dakar están buenos días más prolongados, en forma de compañeros que por aquí apuran sus desayunos de café y prensa. Y, al entrar en el Pazo de Raxoi, policías, bedeis y administrativos nos cruzamos con Buenos Días un tanto más serios y respetuosos, como el propio edificio es. Aquí, entre estas piedras, está el saludo más energético de la jornada. Una enorme administrativa municipal que reparte el correo, y con voz de soprano ofrece un buenos días tan solemnes y serios, acrecentados por el eco de los arcos que sostienen el palacio arzobispal, que uno se siente afectado con la enorme responsabilidad del funcionario público. Uno suspira. Ya está aquí el día. [/lang_es]


Manuel Gago é xornalista e profesor universitario. 








{ 6 comments… read them below or add one }
…pensaba o outro día tamén, en qué pouco nos saudamos, particularmente polas mañás… e concordo contigo na importancia do saudo como feito socializador… non entendo como podes sair do portal da casa, cruzarte de súpeto con un viandante solitario e que non haxa ningún tipo de intercambio verbal… esta fin de semán nunha ruta entre castelos por ferrol, tiven que “roubar” os saudos das poucas persoas coas que me cruzaba, nenos e vellos, coma se ese feito social roubase algún tipo de intimidade protexida… SAUDEMOS COMO GALEGOS!!!
Bos días!!!!,
Chovera…?
Efectivamente, o problema é que por algún tipo de motivo, cada vez somos máis incapaces de comunicarnos con descoñecidos. A min tenme pasado tamén, cruzarme no medio da montaña, con descoñecidos aos que levas vendo chegar desde cinco quilómetros, e tentar pasar sen un mínimo saúdo de cortesía. Por suposto, eu tamén o forzo.
Gosto moito deste texto, nunca me parei a pensar en todos os bos días que dou ou non dou o longo da xornada. Boa noite amigo
An, eses só foron os de primeira hora. Ata as once e media aínda reparto algúns máis.