Castell’Arquato, os praceres dunha Babilonia medieval

Fotos: Sole

Se cadra o título sexa un pouco esaxerado de máis, pero creéme: hai pasaxes, nesta viliña medieval de Piacenza, fóra dos circuitos turísticos, nos que camiñas baixo a sombra de altos muros, e ao teu redor voan os xardíns. En Castell’Arquato, nas torres dos pazos medievais aperoucados ao redor da acrópole, colgan xardíns de flores, que se conectan con terrazas e terrazas das que aparecen ondas verdes e as flores dan todo o que poden dar de si, nun espectáculo aéreo. Castell’Arquato é unha pequena marabilla cravada no tempo, alí onde a enorme chaira de Piacenza se enruga e aparecen as colli piacentini que darán paso ao Val de Arda; as colli dan brancos e tintos frizzanti por natureza, aínda quer os locais teiman en obter viños fermos, brancos urtugos poderosos e tintos barbera de alto grado pero con matices complexos, torrefactos, que falan de sol castigador.

En Castell’Arquato respiras e acougas. Nós fixémolo na Locanda Sidoli, nunha aldeíña preto do borgo. Que lugar máis chulo. Un proxecto persoal dunha mociña, Enrica, apoiada polos seus pais: ela teima en recuperar os sabores e a gastronomía da zona piacentina; como nos mellores sitios de comer en Italia, non hai nada que escoller, simplemente esperar. Nunha terraza silenciosa, entre botellas de Moët Chandon embadurnadas de chorros de cera das velas, van saído secretos en forma de plato. Sole recoñeceu de súpeto as tortas fritas, que en Uruguai se fan nos días de chuvia e aquí, na provincia de Piacenza, acompañan aos antipasti. Logo viñeron os anolinis, os chicche della nonna; quedáronme gañas de probar -pero non era posíbel- o cinghiale con polenta, o xabaril con polenta, un prato famoso desta Emilia Romagna rural, de granxas grandes, isoladas, e de anchos ventanales ruinosos. Non hai problema, farase nalgún momento: Castell’Arquato xa quedou gardado na nosa xeografía vital.

Castell’Arquato en Capítulo 0 Mapas