O segredo do solpor

Vouche contar un segredo. A solución definitva para os días enormes e interminábeis. Está aquí, ao carón, no medio do entramado urbano e de comunicacións da cidade, pero é vello, inmemorial, e posíbelmente estaba aquí, máis ou menos igual, antes de que a cidade xurdira ao carón dun mausoleo funerario hai máis de mil anos. Ao solpor énchese de paxaros, e ao rozar cos zapatos na tupida herba dos camiños, a menta silvestre enche o redor de aroma. Hai anos, subindo a ladeira, os campesiños coidaban as súas leiras. Hoxe medra o fieito, milimétrico, como se aprendera a disciplina do vello millo no solo regular dos eidos. E si, ao fondo un escoita o tracatraca do tren, voando en dirección a Pontevedra. Pero aquí abaixo é outro mundo, nesta volta do río Sar: as augas traen a necesaria menciña do relativismo e da calma. Non hai diñeiro que pague terapias como esta.