A Mallada de Piornedo, un val cheo de brañas e lagoas, e, ao fondo, o Mostallar
Gabeando o empinadísimo tramo final
Acivros
Pois -xa ía sendo hora- coroamos o segundo dos cumios do Proxecto Dous Miles, o Pico Mostallar! Ubicado nas proximidades da aldea de Piornedo (Ancares), o Mostallar é unha impoñente mole de 1935 m -1924 segundo outras fontes- que ten a honra de ser o pico máis alto desta serra fronteiriza. A subida a este cumio, o segundo en altura de Galicia- faise desde a propia Piornedo, camiñando entre as súas pallozas, e o traxecto consiste en remontar un desfiladeiro -aberto- fermosísimo que nos leva ata a Mallada de Piornedo. A Mallada é un lugar espectacular, un val de apariencia lunar, un antigo circo glaciar no que nacen os manantiais do río, como a Fonte de María Rodríguez; aquí os aldeáns do Piornedo custodiaban durante días de soedade os rebaños de todos os veciños e loitaban contra os lobos que baixaban pola noite, e que aínda o seguen a percorrer. Poucos lugares tan impresionantes teño visto na montaña galega.
Desde aquí, subimos guiados por un valado metálico que fai practicamente a divisora entre Galicia e León, nunha costa de vertixe. É o tramo máis complicado. Un sabe o que é gabear cando descubres que o teu vindeiro paso está, máis ou menos, á altura dos teus ollos. A paso tranquilo, a subida ao Pico Mostallar e a súa posterior baixada serán unhas catro horas e media, pero a vista desde o o seu cumio só provoca fascinación. Aquí, o mundo é unha sucesión de montañas e picos ata onde a un lle chega a vista, lagoas pequenas aproveitan as pousadas das montañas a media altura.
Aquí vai unha crónica en vídeo da viaxe de Xurxo, Sole e Manolo:
E aquí, para os que o que estean interesados en subir, un pequeno vídeo cun voo de Google Earth sobre a zona e unhas explicacións máis técnicas sobre o roteiro.
Manuel Gago é xornalista e profesor universitario. 
{ 10 comments… Le abaixo ou engade o teu }
qué bo! Algún día farei algo parecido… aínda que esas costas son tremendas… eu apúntome a algo menor, á ruta dos-”miles”!
Andrés, pódoche dicir que hai algúns de mil peores…
En todo caso, é certo que o último tramo do Mostallar faise duro de vez!
Xenial.
Moi bonito, ben feito e moi ben explicado.
Espero compartir con vós algunha destas…
Na páxina do Ateneo podedes enlazar con “Sendereando”, un dos grupos de amigos que fan sendeirismo.
Moitos recordos
El vídeo está muy bien. Mola la escena en la que llegáis. En la próxima habrá que llevar una botellita de algo para descorchar en la cumbre. A ver si puedo sumarme a alguna de esas escaladas. Creo que el primer plano de la “cagada de lobo” es el empujoncito que necesitaba para acabar de decidirme.
No guión orixinal estaba previsto unha “manipulación”, pero este blog tamén o ven nenos.
Grazas, Job, seguirei a pista de Sendereando e benvido a estes comentarios!
Moitas Gracias, e o saudo fagase extensivo a todos os que vos seguimos no blog…Sorte e adiante co proxecto Dous Mil.
…por entrar en contradiccions, o Cuiña non e o mais alto dos Ancares? En calquera caso, veño de facer porto de Ancares - Cuiña - Mostallar - 3 Bispos - albergue Ancares e pese as 9 horas de sufrimento e inconsciencia (polo atrevemento) a paraxe e espectacular…
Agora mesmo non o sei, dorfun. Boa paliza que te metiches subindo os picos, pero abofé que paga a pena! Eu prefiro facela en inverno. Como vos pegara o sol moito debestes flipar.
Deixa un comentario