La Casa de las Cinco Puertas, en Pontevedra: sabores esenciais da carne ibérica

Un dos catro comedores da Casa de las Cinco Puertas

Hai veces que a un lle apetece comer rico. Que termo máis deliciosamente ambiguo. Na casa, entendemos por rico algo moi saboroso, non demasiado sutil nin complexo, senón amábel, caseiro e cariñoso. La Casa de las Cinco Puertas, en Pontevedra (Avd. Santa María, 8 – 986851948), veunos perfecta para a ocasión, derreados como estabamos tras unha semana eterna.

O restaurante sorprendeume, nada máis entrar, con varios detalles que eu creo que xa me gustan desde o principio dos tempos: unha estrutura labiríntica, resultado da rehabilitación dun inmoble posíbelmente decimonónico, tan ensarillada que dá ata en catro comedores diferentes con ambientes distintos. Ao entrares, nun corredor, hai unha pequena biblioteca especializada que podes consultar: gústanme os restaurantes con libros, que podes coller e levar libremente polo local. La Casa de las Cinco Puertas non é un lugar de cociña moderna ou innovadora, pero aproveita ben a liberdade combinatoria do presente da gastronomía. A súa aposta vai pola calidade máxima do produto. Cada ingrediente debe lucirse de xeito individual, brillante, co seu sabor explotado ao máximo. Comimos nunha das salas, pechada nunha das paredes por unha selecta adega: a extensa carta chega ás 450 referencias que combinan os viños de moda cos clásicos necesarios. Logo comezou a chegar unha táboa de ibéricos 5 Jotas, riquísima. Despois probámoslle filloas recheas de rape e langostinos sobre un preve biscaíño (xeniais) e solombo de porco ibérico con preve de setas, grosellas e puré de castañas, estupendo, especialmente a carne, que era de primeirísima calidade. Comida rica, exactamente. Definida, identificábel, de sabores, raíces, perfectamente recoñecíbeis, pero con materia coidadosamente seleccionada para tirarlle o máximo a cada produto.

Arriscamos algo co viño, atraídos por unha pequena nostalxia corsa, aínda que sobre o seguro do que xa coñeciamos. Por aproximarnos ás illas, optamos por un balear Ánima Negra/2, un viño tan de terroir illeiro, coas súas uvas propias, a callet, a mantonegro e a fogonesa, todas creando a sensación mediterránea de primer golpe intenso e pouco fondo e cor -aínda que axudadas a dignificar con algo de cabernet sauvignon. Combinado cun servizo moi atento, a historia saíu en 28 euros/persoa, que é un prezo moi digno. A piques estiveramos de pedir unha curiosa tortilla de zamburiñas que se prometía nos entrantes, pero non sabiamos no momento que esta casa gañou un gran premio a nivel español na arte da tortilla. Anotado básico para as comidas en Pontevedra.