Leopoldo Rodríguez, unha man que cura santos

Coido que só quedan dous restauradores tradicionais de arte relixiosa en Galicia. Xente que fala cos seus cofrades artesáns de hai catrocentos anos directamente de ti a ti, que comprende as súas remotas e ocultas decisións da súa obra, na interioridade da madeira barroca dun santiño popular dunha capela de pazo, e que emprega técnicas máis ou menos similares e un sentido práctico na restauración do santo: “A xente da parroquia quere velos guapos”. O outro restaurador é o seu irmán. A nova xeración traballa de xeito científico, documenta cada paso do proceso, emprega mascarillas. Leopoldo, pola contra, mételle ao L&M para conxurar o mal da pintura. E a súa voz é rasposa, sinxela e directa. En culturagalega.org Xermán Hermida redactou unha interesante reportaxe e eu tiven a oportunidade de documentar graficamente un dos últimos antigos obradoiros de Galicia. Un lugar tan diminuto como ateigado e sorprendente. Aquí vai o resultado.