Coido que só quedan dous restauradores tradicionais de arte relixiosa en Galicia. Xente que fala cos seus cofrades artesáns de hai catrocentos anos directamente de ti a ti, que comprende as súas remotas e ocultas decisións da súa obra, na interioridade da madeira barroca dun santiño popular dunha capela de pazo, e que emprega técnicas máis ou menos similares e un sentido práctico na restauración do santo: “A xente da parroquia quere velos guapos”. O outro restaurador é o seu irmán. A nova xeración traballa de xeito científico, documenta cada paso do proceso, emprega mascarillas. Leopoldo, pola contra, mételle ao L&M para conxurar o mal da pintura. E a súa voz é rasposa, sinxela e directa. En culturagalega.org Xermán Hermida redactou unha interesante reportaxe e eu tiven a oportunidade de documentar graficamente un dos últimos antigos obradoiros de Galicia. Un lugar tan diminuto como ateigado e sorprendente. Aquí vai o resultado.