Baixaba eu hoxe para casa despois dunha esgotadora sesión de traballo de quince horas, que se sumaba a outras similares nos dous días precedentes, en continuidade coa infernal semana anterior. Esgotado moral e mentalmente. Chovía pechado e con gañas, intenso e diluviante, e apareceron eles polo carril do carón, cubertos co seu chuvasqueiro refletante e enganchados como bonecos á traseira do camión. Son os emisarios ruidosos da noitiña, aturando o frío e os nenos de papá bébedos dos xoves pola noite. Para vostedes, o meu chapeu levantado desde dentro do habitáculo climatizado do coche, mentres escoitaba a Big City Rock. Grazas por ser os emisarios do necesario e imprescindíbel relativismo e por poñerme no meu sitio.