Persoal do Gran Hotel de Mondariz a primeiros de século.

…ou cando menos, era o que máis lle gustaba comer no Balneario de Mondariz ao prócer rianxeiro. Teño que dicir que non me esperaba menos do irmán Daniel: unha comida sinxela e sofisticada ao mesmo tempo, feita con produtos da terra pero na que se require unha considerábel dose de sabedoría para administrar os tempos de cociña. Así mo contou o alcalde da vila, José Antonio Lorenzo, que é fillo da cociñeira daquel vello Gran Hotel Balneario, onde Castelao pasaba as estadías de verán cos colegas. Xa non fun quen de saber se esa receita de pito con arroz -que é como lle chaman polas Terras do Condado ao arroz con polo- tiña algo especial que exacerbara esa particular devoción no rianxeiro. Unha devoción tamén compartida, por certo, con Ramón Cabanillas, outro habitual do Gran Hotel, compañeiro de mesa e tertulias políticas. Aínda así, eu sempre tiven a percepción de que Castelao debía ser de talante frugal, e que sufriría con resignación a condena do seu oficio, materializada nas interminábeis paparotas políticas que nos amosan as fotos da época.