manolo garcía

A Manolo García escóitano moita da xente que tamén escoita esta xoia do pop hispano:

(Quiero entrar en tu garito con zapatillas / que no me miren mal al pasar, / estoy cansado de siempre lo mismo, / la misma historia y quiero cambiar, /me da pena tanta tontería, /quiero un poquito de normalidad,
pero a ver, mírame, y dime tronco, no veo ni un sitio y no puedo aparcar)

Nunca entendín por que este barcelonés é quen de encher prazas de concerto cunhas letras que son pura poesía onírica. Quizais sexa porque nos soños de García sempre hai algo que é similar a ti; cando, o outro día na Praza da Quintana comezaron a voar golfiños de helio por riba nosa e aparecían pegadas na area e gatos en perspectiva frontal pola pantalla do escenario dinme conta de que a arte de Manolo García camiña pola cornisa dun mundo moi irreal, belo, gustoso e moi próximo ás cousas que vemos cando somos nenos ao noso redor, e tamén a que o sorriso deste paisano é franco, directo, feliz.

Qué marabilla poder atopar a inocencia despois de tantos anos de carreira. Grazas, Manolo (García).