xornais e tortillas

Hai un pracer un tanto perverso, excesivamente íntimo, só digno de ser custodiado por cortesanas bizantinas, co que disfruto todos os 17 de maio.

Achégome cedo ao meu quiosco e miro os xornais galegos coas súas portadas escritos en galego, convivindo coas cabeceiras estatais en castelán. E parece tan normal. Tan fodidamente normal. Nada caeu no mundo. A xente merca o xornal acompañados por unha fresca barra de pan. O prohibido pracer da normalidade!

Imaxínome a pouca normalidade coa que ven o mundo os xerentes dos medios, imbuídos de escuros complexos urbanos, e os castelánfalantes expertos consultores en medios. O paso sería sinxelo, doado, estou convencido de que positivo, mesmo comercialmente. O dia no que na Comarca desembarquen en serio os grandes grupos editorias, habemos de ver as imprecacións e laios dos que crían que o futuro a medio prazo do seu negocio de comunicación eran as promocións de culleres e coitelos co escudo de fútbol local e non cousas tan inúteis como a innovación ou a diferenciación.

Logo poño a televisión. A TVG retransmite durante 15 ou 20 minutos o momento no que os sufridos pinches de Carcacía dan a volta, cun enorme guindastre da construción, a unha tortilla de patacas de 5.000 ovos. Nada teño contra a festa gastronómica, e menos contra as festas en xeral, máis ben todo o contrario. Pero, ¿que imaxe queremos dar do país no exterior, cando a televisión pública nacional retransmite nun horario de bastante audiencia o volteo dunha tortilla xigante? ¿Que tipo de seriedade, de modernidade?

O peor de todo é que fico pasmado vendo a manobra. Pero non hai problema. Logo repaso a presencia do noso Presidente en América Latina, e escóitoo facer promesas, moitas promesas. O máis abraiante é que as máis importantes delas é sobre cousas sobre as que non terá competencias se volve gobernar! ¿Saberán iso os seus posíbeis votantes da emigración? Ou, o que é máis importante, ¿importaralles sabelo?