Preciso pensar so: escapo a Downtown -o centro da cidade- no xantar para ganharlle media hora as neuronas e entro nun restaurante colombiano. Sirvome algo e sentome ao caron do cristal, vendo de fronte La Casa de las Viejas, unha tenda de empenhos . Todo o local esta cheo de mulleres da limpeza latinas que traballan nos preciosos e luminosos ranhaceos bancarios e hoteleiros que nos rodean e que aproveitan a sua media hora para repasarse as familias. De supeto, un grupinho delas chamame: “no coma solo, senhor, vengase con nosotras”. Tento declinar a resposta pero elas teiman. Son tamen colombianas. “Usted se parece a mi hijo”, di unha delas, nun ton que non sei se e piropo ou decepcion. Remexome incomodo no asento. “Espere, espere, que estas viejas le aburrimos, le voy a presentar a mi sobrina, ya vera que linda”. Por sorte, Teresita, de 23 anos e camareira do restaurante e esta moi ocupada. As vellas falanme de Letizia e Felipe. Rimonos. Da guerrilla. Dos cubanos e Mas Canosa.

Remato por darlles as grazas, non sei moi ben por que, se cadra por compartir asi sen mais a vida, e o pensamento. Pareceme tan estranho, tan raro, tan pouco habitual hoxe entre estranhos. Teresita, de vivos ollos negros e fala retranqueira, aparece con cafes. E o seu pai cun licor dourado que leva estampada a corda da conversa facil.