La Tupina, ou a festa dos sentidos do Sudoeste

Last updated on 22 / Agosto/ 2006

latupina.jpg
Lareira do restaurante La Tupina, en Burdeos

Sobre La Tupina, un pequeno restaurante bordelés, escoitámoslle falar ao cociñeiro de Cornualles Rick Stein na súa excelente serie documental French Odyssey (na canle Viajar, non a perdas se tes ocasión). Posteriormente soubemos que o International Herald Tribune acreditara a esta casa de comidas coma segundo mellor bistro do mundo (non sei cal é o primeiro, pero quédanme gañas), que Restaurant Magazine o incluíra nos 50 mellores restaurantes do mundo no 2005 e que o New York Times lle fixera unha afervoada e extensísima crítica. Unha perla deste último:

His is the kind of soul-stirring food — don’t dare call it cuisine, at least not in his presence — that you don’t find very often anymore in starred restaurants. Food with deep, rich, honest flavor. (…) In other words, the kind of food that most people would sell their souls for.

Con tales credenciais, visitar este localiño da Porta de la Monnaie, ao carón da ribeira do Garona, en Burdeos, podía provocar lóxicos temores de colapso económico doméstico. Persoalmente, a min os grandes nomes da crítica gastronómica provócanme prevención. Económica, quero dicir. E o efecto de aparecer un lugar reseñado con fanfarrias e trompetas no “New York Times”, no IHT e en boa parte da crítica especializada moito máis. Pero sendo novatos totais na cultura de “restaurante-que-figura-en-listas” á que tan afeccionada é a prensa inglesa e norteamericana, unha prudente e previa consulta dos prezos da carta que se colga no exterior nunca sobra. A nosa gozosa sorpresa foi comprobar que eran temores infundados. Xa no interior sentinme con gañas de superar os eloxios das críticas lidas.

Porque o que alí comemos foi coma o inicio dunha relación de amor: tan intensa, nova e pasional que non se lle poden atopar defectos. La Tupina é un local moderno decorado con elegancia para adquirir a estética dunha vella casa de campo, sen caer no camuflaxe, no pastiche ou na mentira descarada. Todo está colocado con tanta delicadeza que función, uso e decorado se confunden: a min pasoume cunha paneira, coas súas lonchas tan perfectamente cortadas que parecían estar colocadas para figurar, pero das que saíu a nosa bandexiña. Tamén a gran lareira que te recibe ao entrares: perfecta cos seus allos, cebolas, a súa mancha de borraxe negra na parede. No inverno, a lareira úsase para asar patos como un xeito de feliz himno de benvida. A estrutura do local é coma un pequeno labirinto de pequenas estancias, nas que as cadeiras teñen os nomes de clientes habituais (¿Jacques Chirac?) e sobre as mesas hai andeis nos que se axerezan botellas de viño que os clientes deixaron a medio consumir dende os anos 50. Hai nesta coidada decoración unha visión moi clara do chef fundador Jean Pierre Xiradakis. A de homenaxear á cociña do sudoeste francés: con peso, con potencia graxa ás veces, leveá como as hortalizas da casa, noutras. Comida caseira pasada pola reinvención nos fogóns de restaurante.

Como dicía, a primeira sorpresa era o razoábel dos prezos, coma ocorre en moitos dos restaurantes franceses de sona, que dispoñen de menús para todos os petos, ás veces mesmo con enormes diferencias de prezos pero cun servizo e tratamentos similar. En La Tupina hai, basicamente, tres opcións, ademais da carta: o clásico plat du jour -o menú do día- que custaba sobre 16 euros. Os midis da Tupina son opcións máis completas que inclúen viño e café, e que custan arredor de 35 euros. Unha opción máis elevada son os menús de saison –de estación-, que ascende aos 45 euros. Unha deliciosa e accesíbel excentricidade –quedará para outra vez- é o menú de tomate, formado unicamente por pratos feitos con este froito. Todos os menús resumen a cociña tradicional do Sudoeste francés: contundente comida de campo. Nós optamos por un menú midi -ese momento galego-, que foi unha auténtica gozada, a explicar: de primeiro, como entrante, aparece unha bandexa de frescos produtos da horta –tomatiños, pepinos, combinados con chicharros de pato-; posteriormente, eu probei un suavísimo paté de champagne e Sole tomou unha lixeira e fresca sopa de tomate con tropezóns. Seguimos cos segundos: eu tomei un turnedó de pato, unha boa peza de carne que se desfacía, sobre un leito de cebola confitada que quitaba o sentido. Sole decidiuse polopato confitado, montado sobre pataquiñas pochadas, que tamén estaba excelente.

jambonette_latupina.jpg
Un tournedos “interruptus” XD

canard_latupina.jpg
Pato confitado

Para acompañar, chegou unha bandexiña de patacas fritidas en aceite de pato. E como postres, Sole requiriu o Gateau au chocolat, con crema inglesa e eu un sorbete ás froitas vermellas. O viño servido co menú era fantástico: un Château Les Maréchaux 2004, un cru bourgeois das Primeiras Costas de Blaye, con toques de café e froita vermella, pero cunha solidez sorprendente para a súa relativa mocidade. Espéralle unha digna vellez, pero tentei adoptalo e debe ter unha produción tan para determinadas casas que non hai traza del nin nas tendas nin na rede. Ao marchamos do local –que tiña un atentísimo e escrupuloso servizo- xa sabiamos que habiamos volver, a buscar a segunda oportunidade. A oportunidade para nós.

3 Comments

  1. 21 / Agosto/ 2006

    Manolo, vivam as tuas críticas gastronómicas :-D! (Menos mal que já venho ceado, que se vir isto ao meio-dia todo esfameado… ;))

  2. 22 / Agosto/ 2006

    Alégrome de que lle gusten. Lástima que haxa que tentar salvar a distancia e o recordo contando estas cousas con palabras. ¿Para cando un bittorrent gastronómico, no que puideramos importar directamente os platos de Michel Bras? ;-)

  3. 22 / Agosto/ 2006

    Só direi uma cousa: “slurrpppsss!” :-D

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará