unha carnicería

Cádrame de pasar por diante da libraría Couceiro hoxe pola tarde. Aínda que advertido da nova polas brétemas do sur, sorpréndenme os carteis anunciando a liquidación, coma se fose calquer escaparate de roupa xurásica da cidade vella en proceso de extinción. Esta libraría, unha das emblemáticas de Santiago, pecha as portas, aínda que coa promesa de abrir outra a medio prazo. Para facelo, queiman a nave. Síntome algo ave de rapina, pero acabo por entrar: cun 20% de desconto é doado topar algo de interese, pero o saqueo xa é evidente sobre os andeis.

Este norteamericano alto chega detrás de min, e susúrralle á libreira:

-¿Quédalle algún tesouro?

A muller lévao a unha esquina e amósalle libriños de coleccións dos 90. Creo que se acaba de inventar o tesouro. Randeo entre memorándums, compilacións de artigos gabando a obra de colegas e edicións conmemorativas e aparece un home maduro, clásico intelectual compostelano de lecturas galeguistas que fala a berros na libraría para que todo o mundo lle escoite. Semella indignado e repite de moi malos modos á libreira:

-¿Por que non me avisaches?¿Por que non me avisaches?

Creo que isto dos libros mellorará cando a xente o tome como algo máis normal.

Case lle rompo a cabeza a un neno loiriño pendurado do ombreiro dun pai distraído revisando libros. A coidada colección de Toxosoutos sobre celtismo aínda figura intacta, parece. Á miña esquerda está un repaso da historia da mediciña en galicia nos últimos séculos. E aí adiante hai ensaios galeguistas perdidos no po. Máis adiante, autoaxuda, catro anacos de literatura portuguesa, esa mesiña redonda chea de novidades da literatura internacional tan ben seleccionadas e que tanto me gustaba rondar. Nesta beira máis galega, uns orfos gravados numerados de Conde Corbal que o libreiro custodia porque creo que me ve cara de ladrón, ou algo así.

Atácame a melancolía e síntome nunha carnicería. Marcho un tanto triste.

Be First to Comment

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará